Home / Nieuws / De vorm van niets?

De vorm van niets?

Enigszins laat, maar sommige ervaringen laten niet los. Daarom toch nog: de KunstRAI in Amsterdam!

Twee weken terug was ik op de KunstRAI. Credits overigens aan oud-galeriehouder en kunstliefhebber Jan Nelissen uit Den Bosch: van hem kreeg deze jonge ondernemer een uitnodiging voor de beurs.
Wat me al direct opvalt is de heerlijke rust bij het binnenkomen. Geen chaos, gewoon ruimte om binnen te komen en je te oriënteren. De garderobe is door twee dames bevrouwd, meer dan vijf jassen hangen er niet. Wellicht is het zo rustig omdat het vrijdag is en niet al weekend? Misschien omdat op de KunstRAI de focus lijkt te liggen op Nederlandse kunstenaars? Wie weet… Mij bevalt het in ieder geval.

De zachtheid van Chagall

Op zulke rustige momenten kan je het geluk treffen kunstenaars zelf te spreken, direct met de bron te communiceren. Zulk geluk had ik met tekenaar Johan Breuker. Voor mij is er op dit moment niemand die met meer liefde heeft geschilderd dan Marc Chagall. De manier waarop hij oprecht en met genegenheid zijn geboorteplaats Vitebsk (Wit-Rusland), zijn vrouw en grootouders in zijn schilderijen verwerkt. Op dezelfde manier ben ik gecharmeerd geraakt van het werk “Overwoekerd I” van Breuker. Het kleurgebruik en de manier waarop hij het werk op papier heeft gezet, maar nog meer de zachtheid en de levendigheid van het werk spreken mij aan, een bepaalde liefde die spreekt in Breukers werken. In mijn gesprek met Breuker blijkt ook dat hij immens gepassioneerd is over zijn werken: veelal tekeningen van parken en tuinen, waarin vooral de manier waarop het licht valt hem boeit. Even later trekt hij uit de voorraadruimte van de galeriestand een tekenboekje tevoorschijn, waarbij hij uitlegt dat hij ook geïnteresseerd is geraakt in de Chinese en Japanse tekenkunst en hoe zij puur werken met lijnen. Een goed voorbeeld: mist. Westerse kunstenaars, zo vertelt Breuker, zouden vaak de lijnen “vervagen” om het beeld van mist te creëren. Japanse en Chinese tekenaars niet, die gebruiken veelal juist lijnen om de mist op te bouwen.

Johan-Breuker-Overwoekerd-I-e1403287133574
‘Overwoekerd I’ – Johan Breuker (met toestemming van de kunstenaar)
www.johan-breuker.nl

Still on the attack!

Het is geweldig om te zien dat ook Leon van Opstal werken op de KunstRAI heeft hangen. Ik zeg niet voor niets geweldig… Leon van Opstal is (samen met Tabitha Sluis) namelijk de reden waarom ik de kunstwereld ben ingestapt.[/su_column] [su_column align=”right”]Destijds vond ik al: zijn werk moét gezien worden. Inmiddels heb ik het met Leon vaker gehad over de strijd van de natuur tegen de mens. Dat wij mensen kennelijk nog steeds niet doorhebben, dat als we doorgaan met alles platspuiten met pesticiden, er binnenkort geen planten meer zijn om plat te spuiten (en wat dat aangaat: om te eten!). Die lekkere rode, zoete aardbeitjes op de zondagochtend krijg je dan alleen nog met een bestuivingspenseel in de hand. Puur omdat de kleine beestjes die al miljarden jaren voor deze aarde en de bestuiving ervan zorgen, worden omgelegd. Van Opstals verfijnde werken op de KunstRAI geven naar mijn mening zeer zeker een mooie weergave van de strijd! Het is zeer de moeite waard om eens een kijkje op zijn website te nemen: www.leonvanopstal.com. En oh ja: als je de mogelijkheid hebt om in te zoomen op de werken, vooral even doen!

De vorm van niets?

Het leuke van beurzen, vind ik, is dat sommige galeristen je zo goed mee weten te nemen in een totaal andere wereld. Zo liep ik bijna voorbij de stand van (zo zag ik later) Galerie Helder uit Den Haag. Wat ben ik blij dat Frank Megens mij op dat moment aansprak. Hierdoor kreeg ik de kans om werken van Otto Egberts te ervaren. Megens vertelt me over Egberts, dat Egberts in zijn pot met verf aan het roeren was en dacht: wat heb ik nog toe te voegen? Alles is al gedaan. Maar met het roeren in de pot kwam blijkbaar wel de gedachte dat, als alles al is gedaan, wat is dan niets? Terpentine die, gemengd met verf, verschillende structuren en schilfers achterlaat, dat is het eerste wat Megens mij toont. De doeken die erop volgen, met aarde- en donkere tinten, een onderzoek naar het niets. Het geheel wordt voor mij tastbaar wanneer ik kijk naar een ‘still’ (een uitsnede van een film/video). Het blijkt een still te zijn van Egberts’ film die ook op de Ipad van de galerie te zien is: een berglandschap, op elkaar gelijkende grijze stukken, geen figuratieve elementen die afleiden. Megens stimuleert me om te gaan zitten en de film te kijken. Wat daarna gebeurt, zet me tot op vandaag nog aan het denken.

De film is een vlucht over bergen, in zwart-wit. Verder niets. En ik weet niet of het komt doordat ik van de semi-computerspellengeneratie ben of iets anders, maar ik merk ook in mijzelf constant een vlucht. Niet over de bergen die ik zie, alles behalve! Ik merk dat mijn geest continu probeert in te vullen dat er nóg iets gebeurt. Een vizier dat zoekt naar met granaten bewapende, uit spelonken springende soldaten. Niets…. Een Stealth bommenwerper (lees tegenwoordig: drone) die je uit de lucht knalt. Ook dat niet… Ook maar IETS van kleur?! Nog steeds niets. De irritatie en het niet stil willen en kunnen blijven zitten merk ik op. Alle verwachtingen komen niet uit. Het enige dat zich uit, is het inzicht dat ik (als mens van deze tijd?) kennelijk steeds maar iets te doen moet hebben, mijn blikveld gevuld moet zijn, vooral niet stil kan staan. In plaats van me neer te leggen bij de dingen die niet(s) zijn. Of wellicht: de dingen die wel zijn, maar niet mogen zijn? Het is wat het is, zegt de liefde.
En uiteindelijk kom je erachter dat je het boek over Egberts dat op de standtafel ligt, ook zelf al in de kast hebt staan. Onaangeroerd. Ik vermoed dat daar binnenkort verandering in komt!

Site van Galerie Helder (Frey Feriyanto en Frank Megens): www.galeriehelder.nl
Otto Egberts: www.ottoegberts.nl

Voor mij is de KunstRAI een prachtige ervaring geweest. Ik ben blij dat ik er de mogelijkheid toe heb.

Voor nu,

Adieu!

Top